Friday, March 8, 2013

Catatan Lusuh


“Kiranya aku berharta
Akan ku bawa mu terbang ke mana jua
Kiranya aku berharta
Akan kubelikan mu dunia

Kiranya aku bertakwa
Akan ku bawa mu ke syurga
Kiranya aku bertakwa
Akan ku hadiahkan mu wangian kauthar.”

Catatan itu cukup rintihannya. Mendayu-dayu memohon kesempurnaan akidah. Akidah dan kesejahteraan dunia. Unsur-unsur kekeliruan juga tersemat sama. Penulis ini mungkin seorang yang buta agama nya dan miskin hartanya namun punya insan tersayang yang ingin dibahagiakan. Taklik akalnya memberitahu “Seorang laki-laki yang ingin mengahwini seorang wanita dan membina keluarga haruslah punya kewangan yang kukuh dan ilmu agama yang cukup”. Pedih menusuk kalbu apabila apa yang diingini tidak mampu dihadiahkan buat orang tersayang.

Aku melabuhkan punggung di lantai pondok usang itu. Dikelilingi sawah padi yang terbentang luas, aku mengambil semula kertas lusuh yang tertulis sajak itu. Penafsiran aku, pemilik catatan itu mungkin seorang petani moden. Mungkin punya lulusan akademik yang tinggi. Ah – anggapan rambang sahaja. Mungkin juga budak-budak baru habis SPM. Apa yang jelas, pemilik catatan itu punya seorang insan yang ingin dibahagiakan. Pelbagai jenis kemungkinan. Aku menyambung semula pembacaan:

“Segalanya sudah berakhir
Tiada syurga ataupun wangian kauthar
Tiada juga harta dan juga dunia
Hanya aku dengan impian usang
Dirobek camar kapitalis

Terbangmu ke seluruh dunia
Terbangmu mengusung dunia
Syurgalah tempatmu sayang
Wangian kauthar mu bersemadi
Dalam memoriku selamanya.”


Apakah camar kapitalis itu? Kekecewaan jelas terpapar dalam bait-bait terakhir sajak tidak bertajuk ini. Bagaikan orang tersayang itu telah pergi meninggalkan pemilik catatan. Adakah orang tersayang itu sudah pergi mendakap tanah? Ataupun sekadar ditinggalkan mengikut seorang yang lebih berkemampuan dan beragama tinggi? Mungkin kunci kata itu terletak pada terma ‘Camar Kapitalis’ tersebut.

Ya, begitulah cinta dunia. Apa yang lusuh akan digantikan dengan sesuatu yang baru. Ikatan tidak selamanya kukuh; tanpa kesinambungan untuk mengetatkan ikatan, pastinya ikatan itu akan longgar juga. Diharap pemilik catatan ini mampu mencari pengganti untuk cinta yang hilang. Diharap juga pemilik catatan ini melengkapkan agamanya dan berusaha untuk keluar dari cengkaman kemiskinan.
Apabila kemiskinan hidup berjaya digumam keluar, maka ‘Camar Kapitalis’ tidak akan mampu ‘merobek’
impian penulis catatan ini.

Seperti mana lusuhnya catatan itu, memori silam itu akan lusuh juga. Setiap yang lusuh akan berganti dengan yang baru.

Aku mengumpal catatan lusuh itu dan melontarkan nya keluar dari tingkap pondok usang. Hidup harus diteruskan. Yang lusuh harus dibiar reput. Sejarah harus dipelajari untuk kesejahteraan masa depan.
Aku penat. Masa untuk tidur petang.

No comments:

Post a Comment